Bazen bir yarım diyor ki keşke daha çok param olsaydı, diğer yarım da diyor ki haline şükret. Bir yarım geleceği düşünürken götünden terler akıyor, diğer yarım aman ne oluyorsa olsun zorlama diyor. Etraftan kötü bir laf duyunca bazen yıkılıyorum neden benden bir kişi bile olsa nefret ediyor ki diyorum, bazen de koy götüne mükemmelim diyorum. Bazen yeni insanlar tanımak muhabbet etmek istiyorum, bazen de tanıdığım insanlardan bile uzaklaşıyorum. Bazen bütün İstanbul'u gezmek keşfetmek bir sürü farklı şeyler yemek istiyorum, bazen de odamdan dahi dışarı çıkasım gelmiyor. Bazen sorunlarımın üstesinden akıllıca sıyrılıyorum, bazen de yaşadığım problemlerin içinde dibe çöküp boğuluyorum.. Arkadaşlar biz bu bazenlerin içinde napıcaz?
